تبليغاتX
آه کاغذی...
 

دستانِ بی قرار   و دو امضا  و .... والسلام....

این بار ٬ گلْ نچیده ٬ این قصه شد تمام

 

حالا نشسته ام گره ی بغض وا کنم

اما هنوز ٬ بی جهت دلواپس ِ شمام

 

هی مشت می زند به دیوار سینه ام

تکرار می کند کسی نام  تورا مدام

 

هر جای خانه را که سرک میکشم تویی

حتی درون ِ متن ِغزل ها و قصه هام...

 

مانده برای من ٬ از آن زندگی همین:

یک عشقِ نیمه کاره و یک بغضِ نا تمام

 

من می روم٬ و این غزل ٬ شعرِ آخر است

می بوسمت ٬ خدا نگهدار ٬ یک کلام !

.........................................................................

پ.ن: هر گونه برداشت ِ غلط  از این شعر آزاد است

 


نوشته شده در تاريخ شنبه نهم آبان 1388 توسط آیه
قصه همان قصه دیشب است دخترم!

چه کنم که خوابت نمی برد؟

بگذار هیزم ها را توی آتش بریزیم

و با هم منتظر ِ افتادنِ اتفاق ِلبخند بمانبم

که از آن گوشۀ شمال شرقی ِ آسمان...

از کنار آن ستاره که روشن نیست بیفتد توی حیاط مان!

این قدر پدر را صدا نکن،خواب همسایه آشفته می شود....!

صبر کن این آتش که روشن شد

می نشینیم لب پنجره...

رو به جاده ای که می رسد به آن دورها...

یک بازی تازه می کنیم

                              خیال بازی!

من می شوم پدر

تو هم دختر...

و سفت همدیگر را بغل می کنیم،

تا اتفاق بیفتد لبخند...!

 


نبودنم را ببخشيد به زودي بر مي گردم از لطفتا ن سپاس .

بيست و پنج مهر ماه


نوشته شده در تاريخ شنبه چهارم مهر 1388 توسط آیه
    این شعر را به نام تو آغاز می کنم

              با بوسه روزه را ز لبم باز می کنم

                            افطار با لبان تو احساس تازه ای ست ... 

                                  احساس تازه ای که در آن پرواز می کنم


نوشته شده در تاريخ یکشنبه پانزدهم شهریور 1388 توسط آیه
           غمم از گوشۀ چشمم سر ريز
                   باز باران.....يک ريز.....
                         مي روم تا که فراموش کنم
                                مرد من ، پشت سرم آب نريز

           مي روم تا که فراموش شوم
                 از تو از دغدغه ات دور شوم
                       باز هم قسمت تلخم این شد
                                که بر اين حادثه مجبور شوم

          فرصتي نيست بگويم غزلي
                 راه دور است و کمي دير شده
                      چشم خود را زِ نگاهم بردار
                             پايم اينجا به دو چشمان تو زنجير شده

          چمدانم ، پُرِ سنگينيِ بغض
                     جادّه ...دور و دراز...
                           زير لب با دل ِ تنگم گويم:
                                 دور خود يک قفس تازه بساز...


پ.ن:  تقدیم به دوست عزیزی که مایه آرامش این روزهای من است

اما از من دور .... ببخش که شعر سیاه است...دلیلش را تو بهتر از من میدانی


نوشته شده در تاريخ شنبه چهاردهم شهریور 1388 توسط آیه
با تو می سنجم تمام سال را

تا تو هستی روزها مردادماه

سوز ِسرمای زمستان می شود

اولین گامی که بگذاری به راه ...


نوشته شده در تاريخ دوشنبه نهم شهریور 1388 توسط آیه
چند تا خیالِ تازه ٬ بافتم

خوب اندازه ی تنم شده..

عکس چشمهای خیس میشی ات

نقشِ گل ٬ به روی دامنم شده...

 

چند تا خیال تازه بافتم

تا تنم کنم تمام سال را

زیر و رو ٬ رنگ رنگ ٬ یکی یکی

بافتم خیال را...محال را...

 

چند تا خیال تازه بافتم

دیگری به جای من...کنارِتو...

نه!شکافتم...دوباره بافتم...

دست من٬دوباره توی دستِ تو

 

آمدی ٬ کنار ِ من نشسته ای

من تو را خدای خویش خوانده ام

دست می کشم به روی سینه ات

توی این رجٍ خیال مانده ام  ...

 

دست می بری درون موی من

تویِ چشمِ من نگاه می کنی

با همین زلالی نگاهِ عاشقت

هر چه را که هست ٬ رو به راه می کنی

 

پیچ می خورد نخ ِ خیالِ من

می رسد به آخرین رجی که مانده است

یک صدای آشنا ٬ ز پشت در... !

باز هم خدا مرا به خویش خوانده است ...


پ.ن:لبریز است از ایراد وزنی و ...(از بابت شاعر نبودنم مرا ببخشید)


نوشته شده در تاريخ پنجشنبه پنجم شهریور 1388 توسط آیه
 

باور نکن که شعر من عاشقانه است

این بیت ها برای من تنها بهانه است

تنها بهانه ای که من از غم گذر کنم

انگار بی تو غمم هم شاعرانه است ...

 


نوشته شده در تاريخ سه شنبه سوم شهریور 1388 توسط آیه
 شعر های مبهم خاکستری

   دستهای تا همیشه جوهری

      قسمت این روزهایم انتظار

         قسمت تو دستهای دیگری


پ.ن : باید این جمعه بیاید.... باید....

 


نوشته شده در تاريخ سه شنبه سوم شهریور 1388 توسط آیه
 

سلولهای تنش رشد می کند درون من

   سلولهای تنش رشد می کند درون تو

     انگار نطفه بسته این عشق ، بینِ ما

        همبستر خیال توام هرشب ، بدونِ تو

 


نوشته شده در تاريخ جمعه سی ام مرداد 1388 توسط آیه
 

گاهی آن قدر دوری

که یادم می رود ٬ عاشقم

 

گاهی آن قدر نزدیکی

که فراموش می کنم ٬ تنهایم

 

این روزها آن قدر عاشقم که خیال پرواز به سرم می زند

و فکر بی بالی ام را نمی کنم .

این روزها آن قدر عاشقم  که  شاید .....

 

.........................................................................................................................................

پی نوشت:

این روزها همه اعتراف می کنند شما چطور؟؟!!

 


نوشته شده در تاريخ پنجشنبه بیست و نهم مرداد 1388 توسط آیه
 

بر تن عریان من چشمان تو می لغزد و

                                                    واژه های عشق را در من تماشا می کند

بر حریر پیکرم دستی به آرامی بکش

                                                 در عبور لحظه ها عشقت مرا٬ ما می کند

در تنم انگار فکر یک گناه تازه تر....

                                                  بازوانم ... ٬ بازوانت را تمنا می کند

باز حوا می شوم من در هوای بوی تو

                                                  عطر سیب تو ٬ سرم را غرق رویا می کند

-وسوسه درمن- که طعم خیس لبهای تو را

                                                  داغ می بوسی مرا٬ابلیس غوغا می کند

در میان حلقه ی آغوش تو گم می شوم

                                                 دستهایم یک بهشت تازه پیدا می کند

شرط می بندم خدا از ماجرای عشق ما

                                                    آیه ای تازه برای خود مهیا می کند

                                                                                                        "آیه"۱۷/۵/۸۸


نوشته شده در تاريخ یکشنبه هجدهم مرداد 1388 توسط آیه
 

چندی ست به چشمان تو می اندیشم

 

پشت ِپرچین٬

لبِ ایوانِ خیال٬

زیر ِباران٬

وقت ِتنهاییِ شب....

همه جا بوی تورا می شنوم

                                    و تو را می بینم....

پُرم از حس غزل

از تبسم لبریز

واژه هایم همه تابستانی....

 

چند روزی ست تو همراه منی...

به تو می اندیشم...

زیرِباران٬

لبِ ایوانِ خیال٬

چند روزی ست که انگار تو همراه منی...


پی نوشت:

خیالاتی شده ام....خیالت هم مرا بس...

 


نوشته شده در تاريخ چهارشنبه هفتم مرداد 1388 توسط آیه
 

روی سرم آسمان آوار می شود  و  زیر پایم زمین فرو می رود ...

روزها را ماه می شمرم .... و .... ماه ها را سال ...

بی تاب ثانیه ها می شوم  و دل گرفته تر از ماهی تنگ ...

وقتی که تو

چون عابری عجول

از خیابانِ من عبور می کنی....

 


این قصه که تو می گویی ٬ بغض سنگ را هم می شکند.

چه رسد به خواب ِ کسی 

که توی آغوش تو آرام گرفته......

 


نوشته شده در تاريخ سه شنبه سی ام تیر 1388 توسط آیه
 

باورم نمی شود

منم که این چنین ز خنده خالی ام.

وسعت حضور بغض‌ از تمام سرزمینِ روح من وسیع تر...

اندکی بیاور از برای من

خنده های واقعی

واژه های تازه تر...

من غم بزرگ رفتن تورا

                         باورم نمی شود.......

--------------------------------------------------------------------------

پی نوشت:آرزویی نیست...جز بی آرزویی.....

 


نوشته شده در تاريخ دوشنبه بیست و دوم تیر 1388 توسط آیه
 

بوی کیک تازه توی خانه پیچیده بود، مادر مثل همیشه پای اجاق گاز درب و داغونِ قدیمی،شام روحاضر می کرد.

من ، روی نوک پاهایم بلند شده بودم و با بی سلیقگی تمام ، اسمارتیز های رنگ و وارنگ رو روی کیک خامه ای می چیدم و یکی در میون قرمزهاشو خودم می خوردم.

دم غروب که می شد ، صدای زنگ در حیاط خبر می داد که پدر از راه رسیده و من دوان دوان می پریدم توی آغوش خسته اش و می خواستم تمام روز رو یک جا برایش تعریف کنم.

روزی که ساکت و تنها گذرانده بودیم ، دنیایی با خیالبافی های من فرق داشت.

شاید برای همین پدر می گفت : دروغ گوی خوبی نیستی ، ولی قصه گوی خوبی می شوی!

 

آن روز هم به لطف تقویم ، روز متفاوتی بود ، روزی فقط برای پدر....

تمام خانه را پرکرده بودیم از بادکنک های رنگی و دوتا هدیه کوچک چیده بودیم روی میز ،

کنارِکیکِ دستپختِ مادر.

این بهانه های کوچک تقویم برای ما خوشایندترین خاطره ها را رقم می زد.

پدر که پا می گذاشت توی خانه انگار که تمام سفید و سیاه زندگی،رنگ می گرفت.

و حضورش تسکین درد های تن مادر می شد و مرهم دلواپسی های کودکانه ی من.

و موسیقی چرخ خیاطی مادر جایش را می داد به صدای پدر.

پدری که با تمام نداشته هایش قهرمان کودکی های من بود.

وقتی که پا می گذاشت توی خانه ، انگار خدا به خلوتمان سر می زد....

Ԗ

صدای اذان می آید و دستهای جوهری ام روی خطوط کاغذ راه می رود و نقشِ خاطرات می زند.

از خانه همسایه بوی کیک تازه می آید

و مادر ، رنجورتر از همیشه سجاده اش را پهن می کند روی میز کنار بسترش وبی خبر از هرگز نیامدنِ پدر ، سفارش می کند پدر که آمد چایش را بدهم، تا نمازش تمام شود.

بوی کیک تازه می آید، از خانه ی همسایه.

و من، قصه ی قهرمانِ گم شده ام را می نویسم...

حالا خدا سالهاست که به ما سر نمی زند.

 

پی نوشت: این قصه هیچ شباهتی به قصه من نداره

فقط خواستم بگم :

روز پدر مبارک ، قهرمان ِکودکی های من.

 


نوشته شده در تاريخ شنبه سیزدهم تیر 1388 توسط آیه
 

او پرنده بود

 و

 فکر دانه بود

 

عشق هم

فقط بهانه بود.


 پ ن: آنچه مینویسم...خوب یا بد...زشت یا زیبا...

زاییده ی احساس است...

و گاه از عمق اشکهای شبانه ام بیرون میریزد....

کاش یاد بگیریم...بی اجازه برشان نداریم....

 


نوشته شده در تاريخ چهارشنبه ششم خرداد 1388 توسط آیه
 

من از هجوم غمی عاشقانه می خوانم

تو مقصدت رفتن...  منتظر؟  نمی مانم !

بهانه کرده دلت، یک سفر که دور و دراز

و من که راز سفر را چه خوب می دانم....


بگذار باران شانه هایت را تر کند

چتر را بهانه ندیدن آسمان نکن

من نیز سر به روی شانه های خدا گاه گاه می بارم!

بگذار خدا هم اگر دلگرفته بود

روی شانه های تو حساب کند....!

 


نوشته شده در تاريخ پنجشنبه سی و یکم اردیبهشت 1388 توسط آیه
 

کسی آرزوی مرا می درد

و تا رد پای تو را می برد...

 

دو چشمم به خواب ِ خیال ِ تو گرم ،

صدای شکستن،

خواب هم

                 می پرد....

 


نوشته شده در تاريخ یکشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1388 توسط آیه
 

عطر بهار نارنج

و شکوفه های گیلاس...

و

 بوی سبزه های باران خورده ی دم صبح...

از لای پنجره ی نیمه باز اتاق ، به خلوت زمستانی ام سرک می کشد....

چشم به روی روشنی روز باز می کنم...

و فکر میکنم...تمام این سالها خواب آشفته ای بود.

 

آفتاب تازه از راه رسیده را به تبسمی دلخوش می کنم...

برای پرنده ها دانه می پاشم...

زیر لب شعر میخوانم....

و به دخترک کنار دستی ام میگویم...

"چه صبح زیبایی ست"

سر این دستهای یخ زده شیره می مالم...

غم هایم را گول میزنم....

و 

سرمست تر از تمام آدمهای شهر روزهای یخ زده ام را تکرار می کنم.

 

 به آیه های بهار لبخند می زنم.

و

چشم روی لحظه های نبودنت می بندم.

 

غروب که می شود

تنهایی ام را توی آن کافه ی قدیمی...روی کاغذ های سپید ، سیاه می کنم

و به خورد آدم های دور و برم می دهم...

پشت شیشه ی بخار کرده ی پنجره صورتک خندان می کشم...

تلخی لحظه هایم را با شیر  و شکر می نوشم...

 

شب....

ستاره های شب تاب روی سقف را می شمرم

برای ماه قلابی دست تکان می دهم...

و خیال می کنم...

چقدر خوشبختم...

وقتی هنوز هم می توانم دروغ بگویم....

و قصه ی بهار را باور کنم...

 

 

 پ.ن: عکس آماتور و کج و کوله ام رو ببخشید...

تصویری ست که دوستش دارم...

فقط همین.

 

 ←(ده دلیل برای اینکه به میر حسین موسوی رای دهیم)

 


نوشته شده در تاريخ دوشنبه هفتم اردیبهشت 1388 توسط آیه
 

به وسوسه ی دستهایت دچار می شوم،

آن گاه که بی تفاوت از کنار من عبور می کنی.

 

زحمتی اگر نمی شود...

لحظه ای به چشمهای خیس من نگاه کن...

من تمام جاده را...

در پی چشم های تو دویده ام...

 

 


نوشته شده در تاريخ یکشنبه سی ام فروردین 1388 توسط آیه
کمی از من...
اینجا گریزگاه کاغذی من است
جایی که گهگاه
سوار بر مرکب خیال در آن پرواز می کنم ....
اینجا خطوط کاغذی ست
که شب نامه های من در آن نقش می بندد ...
زشت و زیبایش
مهم نیست
مهم این است که تو هم در این آسمان با من پرواز می کنی....

لطفا نقل نوشته ها با ذکر نام "آیه" باشد
آرشيو مطالب


Blog Skin